„Przyjaźń na zawsze"

- Czyli uważasz, że jeżeli jestem popularny to nie mogę się z Tobą przyjaźnić?!

- A co? Może  ty myślisz inaczej?

- Boże! Z Tobą rozmawiać to… Dobra ja idę! Pa!

- Pa!
UGH! On jest czasem taki okropny! No ale w końcu Aleks to mój przyjaciel i bardzo go kocham. Ale on jest popularny! A ja? Ja jestem zwykłą dziewczyną. Zwykłą, zwyczajną Agatą. Ja nie wiem czemu mu tak zależy! Przecież mógłby się zadawać z każdą! Ale jednak to ze mną spędza najwięcej czasu. Hmm… Czemu on właściwie nie ma dziewczyny? Oj, nie wiem. Nie ważne!

- Agata! – usłyszałam nagle krzyk nauczycielki.

- Słucham?

- Zadałam Ci pytanie! Gdzie byłaś w tym czasie?

- Pewnie u swojego chłoptasia Aleksika!

Adam. Jak ja go nie lubię. Kiedyś Aleks odbił mu dziewczynę i teraz ciągle drą koty. Ale czemu uwziął się na mnie? Ciągle rozpowiada ploty, że z Aleksem jesteśmy parą.

- ON-NIE-JEST-MOIM-CHŁOPAKIEM!!! – wrzasnęłam.

- Nie tak ostro maleńka – odrzekł Adam z ironią.

- Spokój!!! Wracamy do lekcji! Agata skup się!

Historia to najgorszy przedmiot. Niczego innego nienawidzę tak bardzo jak tego. A nie przepraszam, jeszcze niemiecki. Ale to co innego. Po prostu nie znoszę uczyć się dat! I tyle.

- Na zadanie domowe wykonacie ćwiczenia z dzisiejszego tematu i dodatkowo referaty na temat, który podałam wcześniej!

- Nieeeee!! – chyba cała klasa nie lubi historii.

- Już już. Dzwonek był. Idźcie lepiej.

NARESZCIE koniec!! Jeeej! O nie.... to oznacza, że zaraz przyleci tu Aleks. Nie chce mi się dzisiaj z nim gadać.

- Agata! Zaczekaj! – dobiega mnie głos Aleksa.

- Czego?!

- Czemu jesteś na mnie zła?

- Bo tak mi się podoba!

- Dobra. Idziemy porozmawiać gdzie indziej.

Chłopak pociągnął mnie za rękę i wciągnął na dwór. Odwrócił się w moją stronę, spojrzał tymi swoimi zielonymi oczkami na mnie i zaczął:

- Czemu. Jesteś. Na. Mnie. Zła?

- Oj! No bo tak! Po prostu! Okey?!

- Nie okey. Nie lubię, gdy moja księżniczka jest na mnie zła.

Ta jego mina smutnego pieska jest okropna!

- Tylko nie ta mina!

- Ale co mam Ci poradzić, jak jest mi przykro?!

- Aleks. Zrozum. Ja po prostu się zastanawiam, dlaczego ty się przyjaźnisz właśnie ze mną. No bo…

- O Boże. Dziewczyno! Znowu zaczynasz?

- Ale to moja wina, że czuję się gorsza?!

- Nie, nie twoja. Ale wiesz co? Ty nie doceniasz albo siebie, albo mnie. Jesteś moją najlepszą przyjaciółką z wielu powodów, ale przed wszystkim dlatego, że Cię kocham i nie mogę bez Ciebie żyć. Jeżeli tego nie potrafisz zrozumieć, to nie mamy o czym gadać.

- Ja też…. – głos mi się zaczął łamać.

- Agata? Wszystko dobrze? Co się dzieje?

- Nie wiem. Słabo mi.

Ostatnie, co pamiętam, to ciemność i głośny krzyk Aleksa:

- Agata, nieeeeee!!!!

___________________________________________________________________________

Otwieram oczy i widzę białą ścianę. Gdzie ja jestem?

- Agata? – usłyszałam cichy głos Aleksa.

Spojrzałam w jego stronę. BOŻE!!! Jak on wygląda! Chyba nie jadł, nie spał i nie pił przez jakiś miesiąc!! Znaczy….. Tak wygląda…

- Aleks?! Co się z tobą stało?! Dlaczego tak wyglądasz?

- Wiesz co. Miłość jest dla mnie jedzeniem. A gdy nie czuję miłości, to tak jakbym nie jadł…

- Możesz trochę jaśniej?

- Straciłaś przytomność i trafiłaś do szpitala. Lekarze powiedzieli mi, że zapadłaś

w śpiączkę i tylko te maszyny mogą Cię utrzymać przy życiu… – jego głos zaczął się łamać.

- Aleks….

- Siedziałem przy Tobie dzień i noc! Nie mogłem jeść ani pić. Spałem tylko przy Tobie. Nie wychodziłem stąd… Ale po miesiącu…

- Jak to po miesiącu?! Ile ja tu leżę?? -

Cisza. Aleks spojrzał na mnie smutnym wzrokiem

– No powiedz!!

- Agata…

- Ile?

- Pół roku…

- Ale jak to?

- Poczekaj. Nie skończyłem. Po miesiącu przyszli moi rodzice i powiedzieli, że nie ma sensu tak siedzieć i płakać; że mam się wziąć w garść i iść do domu. Nie chciałem, ale nie miałem wyboru… Potem przychodziłem do Ciebie codziennie. Rozmawiałem z Tobą, opowiadałem co w szkole, co na treningach… Ale za każdym razem, kiedy lekarze mówili, że potrzebujesz dużo czasu, żeby się wybudzić, traciłem nadzieję. Nie docierała do mnie myśl, że…. Że możesz….

- Aleks… - złapałam mojego przyjaciela za rękę.

- NIE mogłem dopuścić tej myśli!!! Tak strasznie się balem!! Siadałem przy Tobie i obiecywałem ci, że jak odejdziesz, to ja pójdę razem z Tobą. Że będziemy na zawsze razem tak jak na naszych wisiorkach.-  otworzył rękę ze swoim wisiorkiem, a ja wyciągnęłam swój spod bluzki.

- „Forever” – przeczytaliśmy na głos.

- Agata, wiesz przecież, że jesteś moim życiem, moim powietrzem!!

- Tak, wiem.

- To dlaczego wtedy…

- Ciii! Nic nie mów, okey?

- Okey… Ale nie…. Nie, nie, nie! Agata!!! Haloo!!!!

- Uspokój się głuptasie! – lekko się zaśmiałam.

- Bo… ty…. i ja…

- Aleks. Wytłumaczę ci coś. Ale obiecaj, że postąpisz właściwie.

- Obiecuję.

- Ja… Ja nie mam siły żyć. Jestem słaba, po śpiączce. Nie pamiętam niczego, co się działo. NICZEGO. Myślę, że z takiego stanu nie wyjdę zdrowa.

- Aguś,  co ty mówisz?

- Spokojnie! Ja po prostu chcę odejść. Jestem chora. Nie chcę Cię zostawiać ale czuję, że to właściwy moment, żeby odejść. Po prostu…

- Agatko!!! Proszę nie!!!! Nie zostawiaj mnie samego!!!! Proszę!!!!!

- Aleks. Nie chcesz mojego szczęścia?

- Chcę!!! Ale przy mnie!!! Chcę móc cieszyć się twoim szczęściem razem z Tobą!!!

- Proszę. Nie utrudniaj mi tego.

- Ale…. Jak ja mam tak po prostu dać ci odejść??

- Nie masz wyboru.

- Ale… Ale…. Ja tak bardzo cię kocham! Nie dam rady bez Ciebie żyć!!

- Ja też cię kocham. – wtuliłam się w mojego przyjaciela.

Siedzieliśmy około trzech godzin, razem płacząc i wspominając te dobre i złe chwile. W międzyczasie przyszedł lekarz, ale powiedziałam mu, że nie chcę, żeby te maszyny utrzymywały mnie przy życiu. Zrozumiał, przyniósł jakiś świstek do podpisania i tyle go wiedziałam.

- A pamiętasz, jak mieliśmy po  sześć lat i ty obroniłeś mnie wtedy przed chłopakami?

- „(…) Bo ty jesteś dziewczynką, a dziewczynek się nie bije. Dziewczynki się przytula”– oboje się zaśmialiśmy.

- Chyba już czas.

- Nie chcę się rozstawać.

- Wiem Aleks, wiem. Ja też nie, ale jak mam żyć dzięki maszynom, to wolę nie żyć w ogóle.

- Rozumiem.

Ostatni raz przytuliłam się do Aleksa. Poczułam jego, szybko bijące serce i  nierówny oddech.

- Uspokój się. Spotkamy się kiedyś.

- Ja się boję, że nie dam rady bez Ciebie żyć! NIE! JA WIEM że nie dam rady bez Ciebie żyć!!

- Ogarnij się! Dasz radę. Ja.. Ci… To… Mówię….

Ścisnął moją rękę jeszcze bardziej i rozpłakał się.

- Aleks?

-  Ttt….aaaa…kk?

- Kocham Cię.

- Ja też Cię kocham Aguś.

___________________________________________________________________________

Dwa tygodnie po śmierci Agaty, Aleks popełnił samobójstwo. Stwierdził, że postawioną obietnicę trzeba wypełnić. Bo w końcu „forever” to forever.

~ Każdemu człowiekowi życzę takiej przyjaźni. Bo ja taką mam i jestem najszczęśliwszą osobą na świecie… ~

  ~Autorka~

Agata

 Aleks

Adam 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

No moje kochane. Z okazji tego PIĘKNEGO święta wstawiam opowiadanie :) Co prawda jest o przyjaźni, bo o miłości mi się skończyły. Mam nadzieję, że wam się spodoba i skomentujecie :) :)

Może zdjęcia nie są jakieś super ale już jest problem ze znalezieniem :D

Kocham was wszystkich i całuski :*

~ Sophie


CZYTASZ=KOMENTUJESZ=MOTYWUJESZ!!!! <3